odpowiedź na pytanie czytelnika

Witam, dzisiaj dostałem pytanie od jednego z czytelników, które brzmiało następująco "a czy popierasz homo małżeństwa?"

W związku z tym, że mam włączony komputer a przy nim fizycznie nie byłem, postanowiłem odpowiedzieć w formie postu.

Otóz nie popieram małżeństw homoseksualnych, ani adopcji dzieci przez homoseksualistów. Myślę, że nie tylko ja ale i wielu komunistów czy ogólnie socjalistów, bo należy rozróżnić lewicę pojmowany przez pryzmat prawicowców jako że my socjaliści i komuniści jesteśmy za dewiacjami. Nie utożsamiam się z żadną lewicą pokroju Paligłupa, Kwaśniewskich, Młodych Socjalistów czy środowisk anarchokomunistycznych i innych pseudosojalistycznych tym pdodobnych tworów, które szkodzą wizerunkowi prawdziwemu ruchu lewicowemu walczącego z kapitalizmem. Dla czego nie popieram ? po prostu obrzydza mnie widok latających gości w latexach i liżących się na ulicy, oraz innych dziwaków pokroju emo. Ten ruch pozatym wywodzi się od mainstreamowej zgnilizny kulturowej zachodu, w związku z czym to też jest kolejny powód dla którego tego typu zjawiska nie popieram. Jeśli chodzi o homoseksualizm to uważam że ludzie o takich skłonnościach powinni zachować to dla siebie i tematy z tym związane załatwiać w swoim gronie a nie przenosić to na publiczne forum i indoktrynizować społeczeństwo swoją homo- propagandą. Krótko mówiąc w domu niech se robią co chcą, byle by z tym na ulicę nie wychodzili i nie demoralizowali społeczeństwa

Sztuka Aktorska i Polityka

Aktorstwo i Sztuka okresu PRL stała bardzo na wysokim poziomie, to zasługi przede wszystkim wpływu ideologi socjalizmu na aspekt życia kulturalnego, ale także wysokiego poziomu szkół aktorskich, które w czasach Ludowej Ojczyzny dały nam wielu wybitnych aktorów, a zarazem i wiele kultowych filmów i seriali, które tak chętnie są dziś oglądane i emitowane. Wracając do tematu  chciałbym przedstawić pewną postać, a dokładnie aktora Ryszarda Filipskiego. Ryszard Filipski Oprócz pasji, jaką było aktorstwo, był oddany także idei Ludowej Polski, której służył poprzez przynależność do PZPR, od początku lat 60. Nie sprawował żadnych funkcji w ramach organizacji partyjenj. W latach 70 widząc pewne sprawy, przybierające zły obrót zaangażował się w działalność nieformalnej, związanej personalnie i towarzysko z partią grupy nacisku, która piętnowała kwestionowanie kierowniczej roli PZPR w życiu politycznym, sprzeciwiała się próbom liberalizacji życia społecznego w Polsce. edną z inicjatyw politycznych, które firmował swoim nazwiskiem aktor, był tzw. List 2000 (od liczby podpisów), czyli publicznej odezwy skierowanej do KC PZPR w 1976. Filipski i dziennikarz Ryszard Gontarz, którzy list zredagowali domagali się w Liście 2000 moralnej odnowy w szeregach PZPR, w których znajdują się i są aktywni reakcjoniści. Jako przykład List 2000 wskazywał m.in. Jacka Kuronia, którego wspólnie z Adamem Michnikiem jasno określono, kim są i jak szkodliwa działalność jest ich wobec narodu i partii. List demaskował KOR jako organizację antysocjalistyczną i wyrażał w związku z powstaniem Komitetu troskę o stan państwa robotniczego. Autorzy listu określili, że PZPR powinna zająć zdecydowane i radykalne stanowisko wobec rodzących się ruchów wrogich idei realnego socjalizmu, że socjalizm jest tożsamy z polską tradycją narodową i rządy robotniczej partii kwestionować mogą tylko ludzie nie czujący więzi z polskim narodem. List 2000 głosił m.in.

"Od czasu proklamowania przez ośrodki imperialistyczne tzw. doktryny rozmiękczania socjalizmu, kultura stała się szczególnie ważną płaszczyzną konfrontacji ideologicznej. Stąd nasilenie otwarcie wrogiej działalności grup dysydenckich w rodzaju KSS KOR czy ROPCiO, stąd też intensyfikacja, szczególnie w ostatnich latach, działań ukrytych, wykorzystujących legalne możliwości rozsadzania socjalizmu od wewnątrz, m.in. poprzez ograniczanie, hamowanie, dezawuowanie socjalistycznego nurtu w kulturze narodowej."

Aktorzy zawsze popierają konkretne doktryny polityczne, o ile kiedyś aktorzy byli profesjonalni w swoim fachu i popierali zdrowe wartości, o tyle dzisiaj aktorzy są beznadziejni i są ostoją zgnilizny kulturowej. 

Socjalizm a patriotyzm.

Socjalizm z natury jest patriotyczny, co nie podlega żadnej dyskusji. Inne zdanie oczywiście mają środowiska reakcyjne: prawicowe i burżuazyjne, co skutecznie w swojej propagandzie uwzględniają. Nim przejdę do dalszego rozważania tematu najpierw powrócę do kwestii socjalizmu, gdyż socjalizm socjalizmowi nierówny, co wynika z kilku względów.
Socjalizm jest tylko jeden - to logiczne, jednak istnieje wiele jego wypaczeń oraz ideologi liberalnych podpinających się pod socjalizm. Przede wszystkim prawdziwy socjalizm jest oparty na idei Marksa i Lenina, w przypadku pierwszego został teoretycznie stworzony, zaś w przypadku drugiego został on przełożony na realny grunt, czyli tzw "realny socjalizm"; bezapelacyjnie jest to jedyna forma prawdziwego socjalizmu, który z definicji spełnia wszystkie kryteria wpisujące się w nurt lewicy służącej proletariatowi. Środowiska burżuazyjne, prawicowe i wrogie idei równości społecznej często kierują ataki na socjalizm jako ideologię, która z patriotyzmem nie ma nic wspólnego - jednak przypatrzmy się tak na prawdę, które środowiska osiągnęły większe sukcesy w kierowaniu państwem Polskim i stwarzaniu godnych warunków zwykłym Rodakom. W drugiej RP kapitalizm i rządy burżuazji  przez dwadzieścia lat nie osiągnęły nic, poza politycznym pieniactwem i żarciem z koryta. Czasy sanacji przyczyniły się do pogorszenia sytuacji chłopów oraz mimo szumnych zapowiedzi nie usunęły zacofania gospodarki. Nie poczyniono zbyt wielu działań w kierunku rozwoju gospodarczego kraju, a przemysł się nie rozwinął. Po zwycięstwie wojsk Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego, kraj nasz był w opłakanym stanie i totalnie zrujnowany. Po odzyskaniu niepodległości i nastaniu czasów Polski ludowej władze kraju miały spore wyzwanie do tego by postawić kraj na nogi. Nastał czas ciężkiej i intensywnej pracy, w której to władza z narodem podjęła się tytanicznej pracy odbudowy przemysłu i ustabilizowania sytuacji gospodarczej. Pięknym przykładem bezinteresownego patriotyzmu był społeczny czyn odbudowy Warszawy, gdzie ludzie z własnej woli podbudowani ideą socjalizmu stawili czoła zgliszczom stolicy i podnieśli ją z gruzów. W niespełna 10 lat po wojnie Polska poczyniła ogromny postęp - gospodarka stała na światowym poziomie, zwalczono analfabetyzm i bezrobocie, a kraj coraz prężniej się rozwijał. Po 20 latach sytuacja jeszcze uległa polepszeniu, co pokazuje różnicę między polityką kapitalistów II RP a Socjalistów PRL.
Jeśli chodzi o sytuację III RP, to chyba nie trzeba przytaczać faktów, wystarczy popatrzeć, że rodzimy przemysł się zwija, zanika rodzima produkcja, majątek jest wyprzedawany a rynek zalewany zagranicznymi burżuazyjnymi firmami i towarem miernej jakości. Myślę, że ten krótki tekst jest prostym ale jakże trafnym porównaniem osiągnięć dwóch różnych koncepcji politycznych oraz wskazuje, która ideologia ma więcej wspólnego z patriotyzmem.

"Sztorm 68" powraca

Z wielkim optymizmem i radością przyjąłem fakt, iż Sztorm68 znowu jest aktywny, tym razem tegoroczny premierowy utwór poświęcony jest "żołnierzom przeklętym", w którym to są odniesienia do haniebnych i zbrodniczych wyczynów faszystowskiego Polskiego podziemia, które w walce z władzą ludową i socjalizmem, dokonywało mordów na niewinnej ludności, chcąc zaprowadzić swoje faszystowsko- burżuazyjne "porządki". Zapraszam do słuchania :)

Anarchizm wrogiem klasy pracującej.

Nie od dziś wiadomo, że między anarchizmem a socjalizmem istnieje wyraźna przepaść ideologiczna, inaczej twierdzą  środowiska prawicowo- faszystowskie, które prubują mieszać socjalizm z pseudo lewackimi ideologiami (do której należy zaliczyć także anarchizm), co jak wiemy jest totalną bzdurą, jak wszystko o czym mówi prawactwo. Wracając do tematu anarchizmu, na fakt odnośnie rozbieżności między socjalizmem a anarchizmem przekłada się wiele wydarzeń chociażby z naszego kraju, oraz kręgosłupa ideologicznego anarchizmu. Anarchiści już w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej podjęli się walki z socjalizmem ramię w ramię z "solidarnością" oraz faszystowskimi pomiotami pokroju NOP, którzy aktywnie występowali przeciw Polsce i klasie pracującej, przyczyniając się w małym stopniu, jednak pośrednio do upadku socjalizmu oraz utraty niepodległości (poza solidarnością, która miała ogromny wkład), nie ma się jednak co temu dziwić w przypadku anarchistów, skoro oni odrzucają podmiotowość państwową. W przypadku pozostałych środowisk, były to konkretne cele polityczne wymierzone w Polskę. Ostatnie wydarzenia z Wrocławia z dnia 1 maja tego roku zdają się tylko potwierdzać wrogość anarchizmu wobec proletariatu. Mianowicie mowa o sytuacji, która miała miejsce przed rozpoczęciem tego pseudo pochodu pachołków kapitalizmu. Czytając relacje ludzi z KPP, którzy próbowali podłączyć się do pochodu mieli przygody; gdyż spotkali się z agresją ze strony Młodych Socjalistów (szowinistów), PPS i innych pseudolewicowych anty Polskich środowisk reakcyjnych., Działacze wyżej wymienionych organizacji nawet chcieli podeptać flagi KPP i atakować ludzi, którzy chcieli je rozwinąć. Są to tylko kilka z wielu przykładów, które przytoczyłem a znajdzie się ich znacznie więcej. To wszystko pokazuje obłudę środowisk anarchistycznych, lewackich i socjaldemokratycznych, które rzekomo mają działać w interesie klasy pracującej. Z powodów kulturowo obyczajowych anarchizm również staje w opozycji do Socjalizmu, dla czego ? proste; anarchiści przyjmują styl i kulturę zachodu, zgnilizny i dewiacji, więc promują zachodni styl rozumowania i życia wpisując się przy tym w kulturowy Mainstream. Kto twierdzi, że anarchiści to nasi sojusznicy jest idiotą. Anarchizm należy tępić tak samo jak inne reakcyjne poglądy, a w przyszłej Polsce Ludowej i tak zostaną rozliczeni.

Na początek

Witam wszystkich czytelników bloga. Niniejszy blog ma przedstawiać moje polityczne przemyślenia, graficzną twórczość oraz komentowanie różnych wydarzeń z kraju i na świecie. Wkrótce pojawią się wpisy i publikacje.